Tam 5 yıl önce Küçük kızım Sude'yi, tanıdığım ve anlayışına çok güvendiğim bir okul öncesi kurum olan Arnavutköy Çocuk Evi'ne götürürken yolda çok tatlı, kibar, sempatik, güler yüzlü bir hanımla tanışmıştık. Sude ile bazı günler, havanın güzel olduğu zamanlarda karşıya motorla geçiyorduk. Gün içerisinde saatlerce araba kullandığım dönemlerde arada bir dahi olsa köprü trafiğine girmemek benim için çok rahatlatıcı olurdu. Çocuğu okula bıraktıktan sonra bir de dönüşü düşünürseniz, kulaklığımdaki güzel bir müzik eşliğinde eşsiz bir ziyafete dönüşürdü, o yolları gidip gelmek. Çok yorulduğum, hatta kendimi fazlasıyla bitik hissettiğim o günlerde kısacık dahi olsa böylesi keyifli molalar çok büyük ihtiyaçtı.
İşte o yıllarda motorla karşıya geçtiğimiz zamanlarda Anadolu Hisarından sonraki durakta Hande motora biner ve çoğunlukla (yer olduğunda) yanımıza oturur, kalan 10-15 dakikayı sohbet ederek geçirirdik.
